Woord van de voorzitter

De Rode Pomp bewandelt nieuwe wegen en is blij u daarover te berichten bij het begin van het nieuwe jaar 2009. Wij wensen u een jaar van zelfrealisatie toe, wat ook de prijs daarvoor moge zijn. Soms is er moed nodig, om het juiste pad te bewandelen.

Nu, over ons.

Het tijdschrift is niet meer, maar deze website wordt nog veel interessanter. Zoals u allen ondertussen wel weet, verlangen wij héél sterk naar het volgende:

♦ Dat mensen in steeds groter getal fysiek in contact komen met het meest waardevolle in hun existentie, namelijk de bijzondere, schijnbaar vergankelijke doch onsterfelijke kracht die hun eigen hart doet kloppen.

Directe kennismaking met dit wonder is het enig zingevende dat bestaat. Dit zomaar ontkennen is niet alléén grenzeloos voorbarig, maar is een dwaze geloofsleer, en getuigt helemaal niet van wetenschappelijke nieuwsgierigheid.


♦ Dat mensen de weg naar deze innerlijke positieve en onsterfelijke kracht snel en massaal vinden, in deze crisistijd.

Persoonlijk denk ik dat het kapitalisme ineengestort is, net zoals het oude katholicisme in 1962 met het tweede Vaticaans concilie en het Sovjet-communisme in 1989-90. In het kapitalisme is de concurrentie een conditio sine qua non. 'Concurrere' is latijn voor 'samen koersen om ter hardst om een collectief begeerd doel te bereiken'. Eigenlijk veronderstelt concurrentie, op de keper beschouwd, een doel, een finish. Maar die is er helaas niet in het kapitalisme.

Dat concurrentieprincipe brengt dus met zich mee dat men zich steendood loopt. Men spurt naar een finish, die zich niet op een objectieve manier buiten de mens bevindt, als een logisch einde aan een collectieve inspanning, waarop rust volgt, vakantie, tevredenheid en vrede. Nee, de finish zit in het hoofd van de mensen, virtueel, denkbeeldig. De finish in het neoliberaal kapitalistisch stelsel is iets dat de schijn heeft van werkelijkheid, maar niet werkelijk is, en alléén maar een item in de hersenen, in de ratio van de mensen, in zijn computer.

Eén gevolg daarvan is, dat het kapitalisme steeds maar nieuwe behoeften moest uitvinden, en de aandacht van de mensen voortdurend bespeelt opdat hij 'consumeert', eindeloos en altijd maar voort vreet, koopt, doorzwelgt, doorslikt. Dat moest wel eindigen in een samenleving vol intrieste personen, geprogrammeerd om de consumptie als doel te zien, om geluk daar nauw aan te verbinden, en tenslotte om als slachtvee mee te doen aan vernietiging allerhande, zelfvernietiging voorop, om de consumptie toch maar op peil te houden, en de productiemachine toch maar op gang. Dat schema, waaraan alle politieke partijen van enige betekenis enthousiast hebben meegedaan, is nu gekanteld. Ik denk dat het binnen afzienbare tijd helemaal omver ligt. Ja, een spook waart door de hele wereld, het spook van het ‘genoeg’. De westerse mens is volgevreten. Stilaan wordt hij wakker. Hij ontdekt vol ontzetting de kwade aard van het systeem, heeft genoeg van de idiote koers en consumptie. Hij gaat zichzelf en zijn leven anders organiseren. Hij ziet in haar volle afzichtelijkheid de feodale dédain van de CEO's der banken en bedrijven, die te midden van de ondergang bonussen bijeengraaien als gekken uit een tekenfilm: dit kan niet meer. De mensen voelen bewust en onbewust aan dat er een 'ander soort winst' dient te worden uitgetekend, dan de winst die alléén maar diende als zweep om hen méér te doen consumeren, en steeds harder te werken. Overal in de ganse wereld - men durft de woorden nog niet 100% gebruiken, uit vrees om voor communist of socialist te worden uitgescholden - verandert de inhoud van het woord winst in 'opheffing van de armoede in de wereld, installatie van echte broederlijkheid, installatie van een niet vervuilende en niet-verhittende economie, de installatie van een verheffende cultuur, die leidt tot de kennismaking met s’mensen eigen rijke hart, in plaats van een cultuur die op alle manieren probeert het hart ongenadig te ontkennen en te vernietigen.’

♦ We leven in een prachtige tijd: de mens krijgt eindelijk de kans om tot zichzelf te komen, uit de gekkenkoers te stappen, zijn collectieve in zijn eigen hart verborgen zelf of liefde te ontsluiten en daarop een nieuwe maatschappij te bouwen. En dat is het derde diep verlangen, voor de realisatie waarvan wij hier in de Rode Pomp ten oorlog trekken: de graduele maar onverwijlde installatie van een nieuwe samenleving, waarin de economie dient om de rijkdom die moeder aarde met ons voorheeft mooi en egaal en rechtvaardig te verdelen, waarin de politiek dient om hoogmenselijke verlichte doelen via een verlichte politieke strategie moedig te verwerkelijken, en waar de cultuur in de eerste plaats een viering is van het collectief onsterfelijke, in plaats van een strontvervelende eredienst aan de tragiek en de ongenadig-debiele instandhouding ervan. En bovenal is er de geliefde en werkelijke vrijheid, zonder dewelke niks deugt, geen economische, politieke of culturele daad wortel schiet. Vrijheid ook die includeert dat mensen het verkeerde pad omgaan. Maar ondertussen is het globaal duidelijk geworden dat het nemen van dat soort vrijheid niet rendeert, en alléén maar destructief werkt, voor het individu dat op de klippen vaart, en voor de massa’s die hem volgen. Dus dat soort onwerkelijke vrijheid zal zeker en vast verdwijnen.
Om maar te zeggen dat wij hier en nu, dus vanaf 1 januari 2009, te midden van een bijzonder interessante historische economische, politieke en culturele crisis, subiet en zonder wachten een persoonlijke en bescheiden aanvang maken met de installatie van deze nieuwe samenleving.

Elk concert wordt een feest dat bedoeld is om te geven.

• de musicus geeft dat magische fluïdum dat recht uit zijn ziel komt
• de sponsor geeft wat geld om hen te betalen, met een groot hart, aldus zorgend voor de noodzakelijke cultuurzuurstof
• de Rode Pomp geeft haar arbeid gratis om het concert in goede orde te organiseren
• en u, het publiek, geeft wat geld voor een ticket, dat integraal naar een emanciperend doel gaat, ergens ter wereld

Elk concert wordt een hefboom om iets dat onmogelijk leek, te helpen mogelijk, werkelijk te worden. Je leest over deze nieuwe formule alles onder de hoofding 'Hefboomproject'.

Gedaan met zeuren, het is nu tijd om te handelen!



André Posman
Hoofd van De Rode Pomp Concerten
CEO van de VZW De Verenigde Cultuurfabrieken


^ Terug naar boven